पंचरत्न कन्या
दादांच्या कलेच्या प्रवासातील पंचरत्न बहिणी
मूर्तिकार बाबी बांदेकरांच्या कलेचा प्रवास हा केवळ एका कलाकाराच्या प्रतिभेची कहाणी नाही; तो आहे कलेला संस्कारांची, परंपरेला कष्टांची आणि भक्तीला सेवाभावाची जोड देणाऱ्या एका संपूर्ण कुटुंबाचा प्रवास. या प्रवासात दादांच्या पावलावर पाऊल ठेवून, त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली आणि त्यांच्या कलेच्या सावलीत घडलेल्या त्यांच्या पाचही कन्या—प्रतिभा, विमल, मनीषा, हेमा आणि तृप्ती—या त्यांच्या कार्यशाळेतील पाच आधारस्तंभ ठरल्या.
दादांनी त्यांना केवळ मूर्तिकलेचे तंत्र शिकविले नाही; तर मूर्ती घडविण्यामागची शिस्त, आखणीतील बारकावे, रंगकामातील सौंदर्यदृष्टी, कार्यशाळेचे नियोजन व व्यवस्थापन, कारागिरांकडून कौशल्यपूर्ण पद्धतीने काम करून घेण्याची हातोटी, गणेश मंडळांशी आपुलकीने संवाद साधण्याची कला आणि स्वीकारलेले काम दिलेल्या वेळेत पूर्ण करण्याची बांधिलकी शिकविली.
त्याहून महत्त्वाचे म्हणजे, दादांनी त्यांना माणसे जोडण्याचा संस्कार दिला. प्रत्येकाशी प्रेमाने, सलोख्याने आणि सौजन्याने बोलणे, समोरच्याचा मान राखणे आणि कितीही मोठी जबाबदारी असली तरी ती शांतपणे व मनापासून पार पाडणे—हे सारे त्यांनी दादांच्या सहवासातून आत्मसात केले.
म्हणूनच या पाचही बहिणी दादांच्या कार्यशाळेत केवळ काम करणाऱ्या व्यक्ती नाहीत; त्या दादांच्या कलेच्या वारशाच्या सहप्रवासी, त्यांच्या संस्कारांच्या वाहक आणि गणरायाच्या सेवेत समर्पित असलेल्या पंचरत्नच आहेत.


प्रतिभा
कार्यशाळेतील मोठी ताई
मूर्तिकार बाबी बांदेकरांची ज्येष्ठ कन्या प्रतिभा म्हणजे कार्यशाळेतील मोठी ताई. मात्र तिचे मोठेपण केवळ ज्येष्ठ असल्यामुळे नाही; तर दादा सांगतील ती जबाबदारी कोणतीही असो, ती स्वीकारून पूर्णत्वास नेण्याच्या वृत्तीमुळे आहे.
कार्यशाळेत मोठ्या आणि छोट्या अशा विविध आकारांच्या गणपतींची कामे व्यवस्थित करून घेण्याची महत्त्वाची जबाबदारी ती समर्थपणे सांभाळते. एका बाजूला मोठ्या मूर्तींच्या कामाची घडी, तर दुसऱ्या बाजूला छोट्या मूर्तींच्या कामातील बारकावे—या दोन्हींचा योग्य समन्वय साधत काम वेळेत पूर्ण करून घेणे, ही तिची विशेष हातोटी.
याचबरोबर आखणी—विशेषतः गणरायाच्या डोळ्यांची रेखाटणी— हा तिच्या कलेतील अत्यंत सुंदर आणि वैशिष्ट्यपूर्ण भाग. दादांच्या मार्गदर्शनाखाली तिने ही शैली आत्मसात केली. गणरायाच्या डोळ्यांत केवळ आकार नसतो; त्यात भाव असतो, प्रसन्नता असते, भक्ताकडे पाहणारी करुण दृष्टी असते आणि त्या मूर्तीला जिवंतपणा देणारे चैतन्य असते. हे चैतन्य रेषांमधून साकारण्याची कला प्रतिभाने दादांकडून शिकली.
दादांच्या हातातील शैलीचा वारसा जपताना तिने स्वतःच्या हातातील सफाईही विकसित केली. त्यामुळे तिच्या हातून होणारी आखणी ही दादांच्या संस्कारांची आणि तिच्या स्वतःच्या साधनेची सुंदर सांगड आहे.

विमल
"माई"- खंबीर साथ आणि कार्यशाळेची शिस्त
विमल म्हणजे कार्यशाळेतील "माई", कार्यशाळेतील खंबीर आणि विश्वासू साथ. मोठ्या ताईच्या सोबत खांद्याला खांदा लावून उभे राहून, आलेली प्रत्येक जबाबदारी कोणताही गाजावाजा न करता पार पाडणे, ही तिची खास ओळख.
कार्यशाळेचे व्यवस्थापन, कामांची घडी, आखणी, गणरायाच्या डोळ्यांची रेखाटणी, मूर्तीची सजावट आणि इतर आवश्यक कामे ती सहजतेने आणि आत्मीयतेने सांभाळते.
कार्यशाळेत अनेक मूर्ती एकाच वेळी घडत असताना प्रत्येक कामाची योग्य वेळ, योग्य व्यक्ती आणि योग्य क्रम यांचा मेळ साधणे आवश्यक असते. अशा वेळी विमल ताईची व्यवस्थापनातील समज आणि कामाकडे पाहण्याची बारकाई विशेष महत्त्वाची ठरते.
तिच्या कामात एक शांत ताकद आहे. जबाबदारी मोठी असो वा छोटी, ती आपलीच आहे या भावनेने ती ती पूर्ण करण्यासाठी सदैव तत्पर असते. दादांनी दिलेला शिस्तीचा आणि जबाबदारीचा संस्कार तिच्या प्रत्येक कामातून जाणवतो.

मनीषा
रंग आणि कापडकामातून खुलणारे गणरायाचे रूप
कार्यशाळेत मनीषा ताई म्हणजे रंग आणि सजावटीच्या कामातील एक महत्त्वाचा हात. गणपतीच्या रंगकामात तिचा मनापासून सहभाग असतो. मूर्तीचे रूप अधिक खुलून दिसावे, तिच्या व्यक्तिमत्त्वाला अनुरूप रंगांची सांगड साधावी आणि प्रत्येक भागाला योग्य उठाव मिळावा, यासाठी ती बारकाईने काम करते.
गणरायाचे सुंदर कापडकाम हीदेखील तिच्या कामाची एक विशेष बाजू. मूर्तीला वस्त्र परिधान करताना केवळ कापड लावणे पुरेसे नसते; त्यातून गणरायाचे सौंदर्य, देखणेपणा आणि राजस व्यक्तिमत्त्व खुलून दिसले पाहिजे. या सौंदर्यदृष्टीने ती कापडकामाला आकार देते.
रंगकाम आणि कापडकामासोबतच कार्यशाळेतील विविध व्यवस्थापनाच्या जबाबदाऱ्याही ती तितक्याच सहजतेने पार पाडते. कलेचा स्पर्श आणि व्यवस्थापनाची शिस्त यांचा सुंदर समतोल तिच्या कामातून दिसून येतो.

हेमा
रंगविश्वाची एकहाती सूत्रधार
हेमा ताई म्हणजे बाबी बांदेकरांच्या कार्यशाळेतील रंगविश्वाची जणू एकहाती सूत्रधारच!
संपूर्ण रंगकामाची धुरा तिच्या हातात असते. मात्र रंगकाम प्रत्यक्ष सुरू होण्यापूर्वीच तिचे काम सुरू होते. सर्व मशीन, रंगकामासाठी लागणारी यंत्रसामग्री, आवश्यक साहित्य आणि उपकरणे तयार आहेत की नाहीत, याची पूर्वतयारी ती स्वतःच्या जबाबदारीने करून ठेवते.
मूर्तीच्या रंगकामातील प्रत्येक टप्पा तिच्या बारकाईने पार पडतो. रंगछटांची निवड, त्यांचा योग्य मेळ, शेडिंगमधून मूर्तीला उठाव देणे आणि चेहऱ्यावरील भाव अधिक खुलविणे, या साऱ्या बाबींमध्ये तिची मेहनत आणि कलादृष्टी जाणवते.
परंतु तिची जबाबदारी फक्त रंगकामापुरती मर्यादित नाही. रंगकामासोबत कार्यशाळेचे व्यवस्थापन, कारागिरांशी समन्वय, आवश्यक कामांची घडी, मूर्तीची सजावट आणि काम वेळेत पूर्ण करण्यासाठी लागणाऱ्या विविध बाबी ती सहजतेने सांभाळते.
रंगांच्या प्रत्येक छटेमागे तिची मेहनत, प्रत्येक शेडिंगमागे तिचे कौशल्य आणि प्रत्येक पूर्ण झालेल्या मूर्तीमागे तिच्या व्यवस्थापनाची शिस्त दडलेली असते. दादांनी दिलेल्या कलासंस्कारांना रंगांच्या माध्यमातून पुढे नेणारी हेमा ताई म्हणजे कार्यशाळेची एक महत्त्वाची शक्ती.

तृप्ती
रंगकाम आणि सजावटीतून गणरायाला खुलविणारी ताई
तृप्ती ताई ही कार्यशाळेतील रंगकाम, कापडकाम आणि व्यवस्थापनाची जबाबदारी आत्मीयतेने सांभाळणारी आणखी एक महत्त्वाची कडी.
गणपतीच्या रंगकामात मनापासून सहभागी होताना मूर्तीच्या सौंदर्यात भर पडावी, तिच्या प्रत्येक भागाला योग्य उठाव मिळावा आणि अंतिम रूप अधिक प्रसन्न दिसावे, यासाठी ती काळजीपूर्वक काम करते.
गणरायाचे सुंदर कापडकाम आणि सजावट करताना तिच्या हातातील सौंदर्यदृष्टी जाणवते. मूर्तीला वस्त्र, अलंकार आणि सजावटीच्या माध्यमातून एक पूर्णत्व प्राप्त करून देण्याच्या प्रक्रियेत तिचा महत्त्वाचा सहभाग असतो.
यासोबतच कार्यशाळेतील व्यवस्थापनाच्या विविध जबाबदाऱ्याही ती सहजतेने पार पाडते. आवश्यक तेथे मदतीचा हात देणे, कामाची गती कायम ठेवणे आणि सोपविलेले काम वेळेत पूर्ण करणे—या साऱ्या बाबींमध्ये तिची भूमिका महत्त्वाची ठरते.
पाच बहिणी — एकच संस्कार, एकच ध्यास
प्रतिभा, विमल, मनीषा, हेमा आणि तृप्ती—पाच व्यक्तिमत्त्वे, पाच वेगवेगळ्या जबाबदाऱ्या; पण मनात एकच दादा, डोळ्यांसमोर एकच कलाविश्व आणि हृदयात एकच गणराय.
कोणी आखणीने गणरायाच्या डोळ्यांत भाव उतरवते, कोणी कार्यशाळेची विस्कटलेली घडी पुन्हा सुरळीत करते; कोणी रंगांच्या छटांनी मूर्तीला जीवंत करते, कोणी कापडकाम आणि सजावटीने तिचे रूप खुलवते, तर कोणी पडद्यामागची असंख्य कामे न बोलता पूर्ण करते.
या पाचही बहिणींनी दादांकडून कला शिकली, पण त्याहून मोठे म्हणजे कलेचा संस्कार शिकला. काम शिकले, पण त्यासोबत कामाची निष्ठा शिकली. व्यवस्थापन शिकले, पण त्यासोबत माणसे जपण्याची कला शिकली. आणि गणरायाला सजवताना त्यांनी केवळ मूर्ती सुंदर केली नाही; तर दादांनी घडविलेल्या परंपरेचे सौंदर्यही पुढे नेले.
म्हणूनच बाबी बांदेकरांच्या कार्यशाळेतील या पाचही बहिणी म्हणजे केवळ पाच कन्या नाहीत—
त्या दादांच्या कलेच्या पाच दिशा आहेत, त्यांच्या संस्कारांची पाच रूपे आहेत, त्यांच्या परंपरेची पाच दीपशिखा आहेत, आणि गणरायाच्या सेवेत अखंड वाहणारी— त्यांची पंचरत्न कन्या आहेत!
दादांच्या हातांनी घडलेल्या असंख्य गणरायांच्या रूपामागे, त्यांच्या कलेला हातभार लावणाऱ्या या पंचरत्न बहिणींची मेहनत, माया, शिस्त आणि समर्पणाची एक अदृश्य पण अमूल्य स्वाक्षरी कायमची उमटलेली आहे.
कार्यशाळेत
पंचरत्न कन्या कार्यशाळेत — चेंबूरमध्ये माती, रंग आणि भक्ती घडवत.
